Китоби нав. Муқим Воҳид: “Лолае дар пайроҳаи бабр”

Ишқ  чист? Чӣ  муаммоест, чӣ сарафканист ба  қаъри дунёи  дарду алам, ранҷу  озорҳо? Ошиқ  кист  ва  дар  роҳи  мурод ба  чӣ ҷонфидоиҳо  қодир  аст?  Ба ин суолҳо хонандаи  азиз   аз  қиссаҳои  нави Муқим Воҳид ба андозае  бохабар  хоҳад  гашт.

  Муқим  Воҳид 9 – уми апрели соли 1950 дар  шаҳри  Хуҷанд  дар  оилаи  зиёӣ   таваллуд  шудааст. Баъди  хатми  мактаби  миёна соли 1967  ба факултаи  таъриху  филологияи  Донишкадаи  давлатии   педагогии шаҳри  Хуҷанд  дохил  гашта,

Дастури нави илмӣ: Асосҳои умумии ҳифзи моликияти зеҳнӣ

 Таъмини ҳифзи моликияти зеҳнӣ дар замони муосир бо назардошти пешрафти илмӣ-техникӣ ва раванди ҷаҳонишавӣ ба яке аз проблемаҳои муҳим табдил ёфта, дар раванди рушди илм, адабиёт, санъат, ихтироъкорӣ ва умуман иқтисодиёт нақши калидӣ  дорад. Ин ҳолат тамоми мақомоти давлатӣ, шахсони мансабдор, шахсони воқеӣ ва ҳуқуқиро уҳдадор менамояд, ки моликияти зеҳниро риоя ва ҳифз намоянд.Зарурияти таъмини ҳифзи моликияти зеҳнӣ дар Стратегияи миллии рушди моликияти  зеҳнӣ ба ҷой доштани моликияти соҳавӣ асоснок карда мешавад. 

 

Китоби нав. Сайёраи Баҳодур. “Умеди висол”

«Умеди висол» маҷмўаи  нави ашъори  шоира Сайёраи Баҳодур  мебошад. Дар он чакидаҳои  қалами  шоира, ки  солҳои охир  рўи  саҳфа омадаанд, ҷамъ  шудааанд. Сайёра  ҳамчун  эҷодкор  чанд  сол аст, ки ба хонандаи  тоҷик  шинос мебошад  ва то ин  вақт  чанд   маҷмўаи   шеъру  таронаҳояш  дастраси  ҳаводорони   назм  гардидаанд.

Китоби  нави  шоира  аз  он  дарак  медиҳад, ки  муаллифи  он ба камтавонияш  нигоҳ накарда, зиндагиро  дўст  медорад  ва  ҷавононро  ба  меҳру  муҳаббат, дўст  доштани  Ватан, ишқи пок  ва  рафоқату  покизагӣ  илқо  мекунад.

Дар сари роҳҳои нав. Тақризи устод Соҳиб Табаров ба ҳикояҳои Муаззама

​ Диққати дигар нависандаи ҷавон – насрнависи навқалам Муаззама дар ҳикояи «Истгоҳи шинос» ба қувваи меҳри падарӣ равона шудааст. Муаззама як мўйсафедро дар ҳолате тасвир кардааст, ки ба дидани писараш мерафт ва ҳазору як фикру андеша аз дилаш мегузашт. Дар назари аввал чунин  менамояд, ки каҳрамони ин ҳикоя як пири фартут аст 

Ваҳдат - алайҳи вабои аср COVID-19

 Тоҷикистон кишвари биҳиштосо ва мардуми он мардуми таҳаммулпазиру меҳмондӯст, ваҳдатгарову дорои маърифати баланди илмиву фарҳангӣ буда, таърихи ниёгони мо моломоли далелҳои мардонагиву шуҷоатнокӣ, озодихоҳиву ваҳдатофарӣ, муборизаи беамон зидди душманони дохиливу хориҷӣ ва ҳамеша дастгири ҳамдигар дар рӯзҳои душворӣ ҳаёти буда, ҳангоми пайдоиши хатаре ба миллат ва кишвар аз як гиребон сар

Таърихи адабиёти ҷаҳон. Сайёди ҷаҳон. Солҳои (1712 – 1795)

  Намояндаи барҷастаи адабиёти асрҳои миёнаи арман Арутюн Сайдян соли 1712 дар оилаи марди ҳунарманд дар шаҳри Тифлис, дар ҳамон шаҳре, ки гўё тамоми рангҳои табиат, халқҳо, урфу одат ва забонҳо бо ҳам омехтаанд, ба дунё омадааст. Зери таъсири муҳити гарми сиёсӣ, тиҷорат ва илмиву фарҳангии ҳамин шаҳр фаъолияти эҷодии Сайёди Наво шакл гирифт. Муҳақиқони осору аҳволи ў қайд карданд, ки панҷ забонро медонист ва бо се забон эҷод мекард.

Страницы