Сарсухани академик Раҳмонзода ба китоби “Об – сарчашмаи зиндагӣ”

 Об манбаи ҳаёти инсон буда, унсури калидӣ дар рушди иҷтимоиву иқтисодии ҳар як кишвар ба ҳисоб меравад. Дар Ҷумҳурии Тоҷикистон хурду  бузург ба қадри ин неъмати бебаҳо расида, ба он арҷ мегузоранд ва бо самимият дар тамоми осори шифоҳию хаттӣ,  адабию фарҳангӣ васфаш мекунанд. Бахусус, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҳар суханрониҳояшон вобаста ба масъалаҳои об доир ба аҳаммияти об дар сайёра сухан гуфта, барои тозаю соф нигоҳ доштани обҳои мусаффои кишварамон изҳори назар менамоянд.

Тоҷикистон манбаи пуриқтидори сарчашмаҳои обӣ дар минтақаи

Парвоз ба ошёнаи дилҳо. Нодар Думбадзе

 Аз таваллуди Нодар Думбадзе-нависандаи шуҳратёри гурҷӣ 91 сол ва аз  маргаш 35 сол сипарӣ шудааст. Яке аз тавонотарин адибони даврони Шӯравии Гурҷистон буд. Дар сабки адабии Думбадзе гуфтори содаи маҳаллӣ бо танзи зариф тавъам аст. Аз рўи тамоми романҳо, инчунин повести «Кукарача»-аш филм сохта шудааст. Аз ин рў, осори Думбадзе бо ин вижагиҳои хосса, бо барҷаста кардани характери миллӣ ва лиризми баланд, идеяҳои инсондўстона, ғояи олӣ ва маҳорати баланди бадеӣ дар саросари  Иттиҳоди Шўравию хориҷ аз он машҳур гардида буданд. Асарҳои 

«Ду гул” дар балети тоҷик

 «Ду гул» аввалин балети тоҷик, ки аз  4 парда ва 5 намоиш  иборат аст (оҳанги А. Ленский, либреттои М. Рабиев). «Ду гул» нахустин бор 17 апрели 1941 дар Даҳаи  санъати тоҷик дар Маскав  намоиш  дода шуд, ки онро ҳайати  ҳунармандони Театри  давлатии  академии опера ва балети ба номи С. Айнӣ иҷро намуданд.

  Нақшҳои асосиро дар ин балет, А.Исҳоқова 

Паҳӯҳише дар бораи гузашта ва имрӯзи Кангурт

 Китоби “Кангурт” дар бораи яке аз мавзеъҳои машҳури куҳандиёри  тоҷикон – Кангурт  таҳия шудааст. Кангурт муддатҳост, ки бо як ном маъруф  буда, бо мардони ватандўсту  шуҳратманди худ шинохта шудааст. Дар ҳама давру замон, бо вуҷуди таҳдиду хатарҳои ба сари ин мардуму мавзеъ омада, Кангурт ном ва шуҳрату шаъни худро ҳифз кардааст. Дар домони ин диёри меҳрофару босафо шахсиятҳои хирадманду ҳунарвар, зираку сиёсатмадор, шоиру мураббӣ ва ободгару навовар тарбият ёфта, ба воя расидаанд.

Баъди соҳибистиқлолии кишвар доир ба таърихи Кангурт, аз

Истиқлолият ва фарҳанги миллӣ

 Чунин ном дорад маҷмўи мақолаҳо бахшида ба Ҷашни 30-солагии Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон. Ҳадаф  аз таълифоти мазкур кўшиш дар роҳи ҳифзи арзишҳои миллӣ ва ҷалби хонандагон ба масоили мазкур унвон шудааст. Дар шиносномаи он аз ҷумла мехонем: Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон, ба ҳайси омили муттаҳидсозандаи халқи Тоҷикистон имкони таърихие пеш овард, ки мо дар кишварамон бо такя ба арзишҳои аз ҷониби умумпазируфташуда таҳкурсии ташаккули ҷомеаи шаҳрвандиро гузорем.

Танҳо инсонҳои соҳибмаърифат, огоҳу худшинос ва дорои ахлоқи 

Китобҳои тозавуруд: “Забон асоси ҳастӣ ва бақои умри миллат”

 Ин китоб маҷмўа фишурдаи маърўзаҳои иштироккунандагони конфронси илмӣ-амалии ҷумҳуриявӣ буда, фарогири масоили филологӣ, аз қабили масъалаҳои лингвистика, забоншиносии муқоисавӣ, методҳои муосири таълими забонҳои хориҷӣ, масъалаҳои  адабию фарҳангӣ, робитаҳои  адабӣ ва нақди тарҷумаю тарҷумашиносӣ мебошад.

Мавод ба ёрии омўзгорони муассисаҳои таҳсилоти олӣ ва мактабҳои таҳсилоти миёнаи умумӣ, аспирантон, магистрантон, олимон ва мутахассисони соҳаи муосири филология ва методикаи таълими забонҳои хориҷии аврупоӣ тавсия дода шудааст.

Страницы