июня 2016

С. Назарзода: Забони тоҷикӣ ганҷи шойгони миллати тоҷик аст

Ҷумҳурии Тоҷикистон   25-умин солгарди Истиқлолияти давлатии худро бо шукӯҳу шаҳомат пешвоз мегирад. Дар назди таърихи чандинҳазорсолаи сарнавишти миллати мо ин давра шояд аз лиҳози замонӣ саҳифае беш набошад, вале аз лиҳози пешомади рӯйдоду ҳодисаҳо ва пайдо шудани чархиши бунёдӣ дар рушду нумӯи ин сарзамину ин миллати бостонӣ дар таърих назир надорад.
Таъмини сулҳу ваҳдати умумиву саросарӣ баъд аз чанд соли ҷанги дохиливу бародаркуш ба марҳилаи созандагиву бунёдкорӣ қадам гузошта, дар як муҳлати кӯтоҳтарин дар амал пиёда намудани ҳадафҳои муҳими стратегӣ, дар амал татбиқ намудани ислоҳоти бунёдӣ дар риштаҳои маорифу тандурустӣ, сохторҳои кишоварзиву саноатӣ намунае чанд аз дастовардҳои бунёдии даврони истиқлоланд. Тамоми ин дастоварду муваффақияту музаффариятҳо зери роҳбариву роҳнамоиҳои бевоситаи Президенти Ҷумҳурии

Нахустасари экспедитсионии этнографӣ дар Тоҷикистон

Соли 1927 филиали Академияи фанҳои Шўравӣ дар шаҳри Тошканд «Ҷамъият доир ба омўзиши Тоҷикистон ва халқҳои эронинажод берун аз сарҳади он» асареро бо номи «Дар бораи Тоҷикистон» (По Таджикистану) аз чоп баровард. Муаллифи асари мазкур Андреев Михаил Степанович мебошад, ки дар он реҷеъ ба экспедитсияи этнографии Тоҷикистон дар соли 1925 нақл мекунад. Ин асар бо забони русӣ буда, ҳамчун ҳисобот ё худ натиҷагирӣ аз корҳои

Семенари илмӣ-таълимии «Нури Ваҳдат» дар Китобхонаи миллӣ

Семинари илмӣ-таълимии “Нури ваҳдат” субҳи имрӯз дар Китобхонаи миллии Тоҷикистон бо ширкати ҷамъе аз шахсиятҳои маъруф ва пажуҳишгарон баргузор шуд.
Салима Раҷабова, ҷонишини Директори Китобхона дар сухани ифтитоҳии худ аз силсилачорабиниҳои ин боргоҳи маърифат бахшида ба рӯзи Ваҳдати миллӣ ёд кард ва гуфт, ёде аз он рӯзҳое, ки миллатро ба вартаи ҳалокат мебурд, вале аз худгузаштагиҳои фарзандони фарзонаи он...

Аз силсилаи тасбеҳи рӯзгор: Китоб

Зиёд иттифоқ меуфтад, ки аз ман суол мекунанд: «Ҳеҷ китоб дорӣ?».
Ва ҳар бор беихтиёр ин посух аз лабам меҷаҳад: «Китобро танҳо пайғамбарон доранд!». Ба наздикӣ дар ҷамъе ҳамин моҷаро такрор шуд ва як дӯстам, ки миёни ману ишон таоруфе нест ин бор бо дилтангӣ гуфт: «Чаро тӯтивор ҳамеша ин ҷумларо такрор мекунӣ?!».
Лозим донистам таърихчаи ин ҷумларо бигӯям, агарчи ҳамеша метарсам, ки онро мабодо сохтаи

Чаро Девдара Гулдара шуд?

Бесомониҳое, ки баъди пош хўрдани собиқ Иттиҳоди Шўравӣ арзи вуҷуд кард, вазъи бисёр давлатҳоро мураккаб сохт. Аз ҷумла Тоҷикистон низ дар ин гардиши сиёсӣ ба вартаи ҳалокат рў ба рў гардид.
Соли 1992 низоъҳои сиёсӣ Ватани азизу маҳбуби моро ба ҷанги шаҳрвандӣ оварда расонд. Мардуми бесарусомон хонадони худро гузошта, ҳар тараф пош хўрданд. Тарсу ваҳм ва даҳшат ҳамаро саросар фаро гирифта, дигар умед...

Дарси хештаншиносӣ аз «Мероси хаттии бостон»

Қадру қиммати осори бостонии хаттӣ, археологӣ, кишоварзӣ, меъморӣ ва тамоми гунаҳои дигари тамаддуни ориёӣ, ки моли пешгузаштагони номовари мо мебошанд, дар матни тамаддуни ҷаҳонӣ мусаллам ва мўътабар аст. Бо таваҷҷўҳ ба ин матлаб Маркази тоҷикшиносии Китобхонаи миллии Тоҷикистон тасмим гирифтааст, ки маъхазҳои дасти аввали таърихиву адабиро, ки аз аҳди бостон ба забонҳои гуногун ба ёдгор мондааст, ҷамъовариву тадвин намояд ва ба ихтиёри хонандагони гиромӣ гузорад. Дар ин замина тарҷумаи китоби муқаддаси Авасто ба нашр расонида шуд. Осори арзишманде, ки муҳтавои ин ҷилд ва ҷилди ояндаро фароҳам овардаанд, маҷмуаи нисбатан мукаммали ёдгориҳои хаттии ниёгони мо дар аҳди бостон маҳсуб мешаванд. Сарчашмаҳои таърихие, ки ба забонҳои юнонӣ, ҳиндӣ, чинӣ, арабӣ ва ғайра таълиф шуда, роҷеъ ба ин тамаддуни ҷаҳонафрўзи бостонӣ матолиб ва мадорики

«Таърихи Систон» - китобе дигар силсилаи “Тоҷнома”

Китоби «Таърихи Систон» бо ҳидоят ва дастгирии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва ташаббуси Маркази «Тоҷикшиносӣ»-и Китобхонаи миллии Тоҷикистон соли 2014 дар ҳаҷми 352 саҳифа дар таҳия, муқаддима ва тавзеҳоти донишмандони тоҷик Муҳаммадюсуф Имомов ва Абдушукури Абдусаттордар нашриёти “Бухоро” чоп шудааст.    

Кабутарҳои маҳфили “Дастони моҳир”: Чаро кабутар рамзи сулҳ шуд?

Маҳфили навбатии “Дастони моҳир” мавзуъи кабутари сулҳро интихоб кард ва ин бесабаб ҳам набуд. Мо дар остонаи Рӯзи Ваҳдати миллӣ қарор дорем ва кабутар худ рамзи ҳамин сулҳу ваҳдат аст.
Дар оғоз чун анъанаи дерин муаллим хонандагонро дар бораи номи мавзуъ пурсид ва хост донад, ки бо кабутар ҳама ошноянд ва дар бораи ӯ киҳо чӣ медонанд.
Маълум шуд, ки кабутарро чун рамзи сулҳу оштӣ ва барандаи паёмҳои нек аксарият мешиносанд.

Китоб ва офариниши шахсият

       Дар ҳама давру замон китоб яке аз воситаҳои расонанда ё маҳфуздорандаи шинохти ҳамаҷонибаи масоили илмӣ, фарҳангӣ, иктисодӣ, сиёсию динӣ ва нигаҳдорандаи таърихи башарият дар ҷаҳон ба ҳисоб мерафт. Инсон маҳз ба воситаи китоб илму маърифат омўхта, фарҳанг ва ҷаҳонбинии худро ташаккул медиҳад. Агар ба таърих назар афканем, китоб заминаест барои рушду нумуи ҷомеаи башарӣ ва офариниши шахсиятҳо. Зеро баъд аз пайдоиши китоб

Коркарди 10 ҳазору 624 нусха китоби нав зарфи панҷ моҳи охир

Кормандони шуъбаи коркарди адабиёт шурўъ аз моҳи январи соли равон  10 ҳазору 624 нусха китобҳо қабул ва ба танзим даровардаанд.
Аз ин миқдор 6 ҳазору 989 нусха ба шуъбаи нигоҳдории китоб  ва 2 ҳазору 369 нусха ба фонди ёрирасон ирсол шудааст.
Инчунин, ба шуъбаи Абонементи байни китобхонаҳо, шуъбаи махсус, матбуоти даврӣ, рисолаҳои илмӣ ва ғайра низ китобҳо ва рӯзномаву маҷаллаҳои нав ирсол шуданд.

Пажуҳише дар идеология ва манфиатҳои миллӣ

Мавҷуди  лоиқи тафаккури – инсон ягона офаридаи табиат мебошад, ки таҷрибаи гузаштаро метавонад омўзад, аз насл ба насл расонад, ба инобат гирад ва аз он самаранок истифода намояд, то аз иштибоҳоти таърихӣ худ ва миллати хешро эмин нигоҳ дорад.
    Дар ин самт муҳити маънавӣ, аллбата  нақши ҳаётан муҳим мебозад. Тасаввуроти аслӣ дар бораи бунёди Ватан, Миллат, Давлати миллӣ дар заминаи ҳамин навъ дарки олам- орзуи мансубият

Китоб сарчашмаи ҳама хушиҳост

Ҳар қадар дар бораи фосидии ахлоқи ҷомеа, заъфи равонӣ, дониши коста, фарҳанги пасти муносибати ҷомеа андешидам, боз сабаби онро дар кам хондан дидам.
Ҳар қадар хостам ба умқи ин нукта фурӯ равам, ки чаро мо пешрафт надорем, боз ҳам дар он ёфтам, ки китоб кам мехонем. На танҳо фарзандонамон, балки худи мо.
Агар мо китобхон бошем, метавонем фарзандонро таблиғ кунем. Вале вақте худ