августа 2016

Андешаҳо перомуни китобхонаҳои мактаб

Инсоният дар тўли таърихи фаъолияти худ ҳамеша кушиш ба харҷ додааст, ки ба мушкилоти мухталифи зиндагӣ посух бигўяд, сиру асрори ҷомеаву зиндагиро ошкор намояд. Бисёр гуфта шудааст, ки мутолиа огоҳии мардумро зиёд менамояд ва ин боварӣ дар нигоҳи ҷамъӣ боис мешавад то ҳалли масъала дар ҷомеа афзоиш пайдо кунад. Ин албатта, кори саҳл ва осон нест, ки аз мутолиа бармеояд, он ҳам дар ҷаҳоне, ки  метавонад мутолиа эътимод ба нафси  афродро

Вижагиҳои феҳристнигории нуcxaҳoи хаттӣ

Феҳристнигории нусхахои хаттӣ, яке аз фунуни тахассусии муҳим ва  абзори бисёр муфид барои таҳқиқоти илмӣ махсуб мешавад. Дар ҷаҳони Ғарб дар ин замина фаъолияти зиёде сурат гирифта ва осори арзишманде ба забонхои гуногуни дунё падид омадааст. Дар партави ҳамин муроҷиа имрўз мо метавонем аз чӣ гуна сурат гирифтани тавсифи нусхаҳои хаттии форсиву точикӣ харф бизанем.
Қобили зикр аст, ки тавсифи нусхаҳои хаттии Ғарб

Истиқлолият - неъмати бебаҳост

Истиқлол волотарин ва пурарзиштарин дастоварди давлату миллати тоҷдори тоҷик аст, ки бисту панҷ сол муқаддам муҳимтарин воқеаи таърихии сарнавишти миллати тоҷик ба вуҷуд омад: Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон эълон гардид. Ин ҳодисаи фараҳбахш аввали моҳи сентябри соли 1991 ба вуҷўъ  пайваст ва 9 сентябр расман Рўзи  Истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон қабул гардид. Аз ҳамон вақт то имрўз ин санаи муборак барои миллати тоҷик

Маҷаллаи китобшиносон ва муҳаққиқони ИДМ

Маҷаллаи илмӣ-амалии «Паёмномаи Ассамблеяи китобхонаҳои Авруосиё» (Вестник Библиотечной Ассамблеяи Евразии) яке аз маҷаллаҳои маъруфи соҳаи китобдорӣ дар байни кишварҳои ИДМ буда,  муассис ва ношири он Китобхонаи давлатии Русия мебошад.
Маҷалла соли 1993 таъсис ёфта, аввал бо номи «Бюллетени иттилоотии  Ассамблеяи китобхонаҳои Авруосиё» (Информационный бюллетень Библиотечной Ассамблей Евразии) нашр мешуд. Соли 2000 ҳамчун маҷаллаи илмӣ-амалӣ бо номи «Паёмномаи АКА» (Вестник БАЕ) чоп шуд.
Аз соли 2002 инҷониб бо номи  «Паёмномаи Ассамблеяи китобхонаҳои Авруосиё» (Вестник Библиотечной Ассамблеи Евразии) дар як сол чор шумора интишор

Таърихи китоби тоҷик

Китоб аст, ки таърихи куҳанбунёди мо, ганҷинаҳои тамаддуни башарӣ, дурдонаҳои назми ҳазорсолаи мо, достонҳо ва илму дониши даврони бостонӣ, хираду заковати наслҳо ва халқҳоро зинда нигоҳ медорад.
Китоб аст, ки бо нури донишу маърифат роҳи мардумонро равшан сохта, боиси ҳастиву пойдории миллат, таърих, забон, адабиёт ва фарҳанг гардидааст.

418 сол умри «Шоҳнома» дар Китобхонаи миллӣ

Яке аз нодиртарин нусхаи хаттӣ, ки дар «Осорхонаи китоб»-и шуъбаи дастхатҳои Шарқ ва китобҳои нодири Китобхонаи миллии Тоҷикистон ба намоиш гузошта шудааст, «Шоҳнома»-и Ҳаким Абулқосим Мансур ибни Ҳасани Фирдавсӣ (934-1020), бузургтарин шоири ҳамосасаро  мебошад.
«Шоҳнома»-и Ҳаким Фирдавсӣ бешубҳа бузургтарин ва муҳимтарин ҳамосаи миллии қавмҳои тоҷику эронӣ, шоҳкории адабиёти мо буда, дар байни қавму миллатҳои дигар низ мақом

Замбўруғҳои ҷангалии мо!

Ин бор маҳфили “Дастони моҳир” ба атфол роҳу шеваҳои сохтани замбурӯғро омӯхт.
Замбурӯғ маъмулан аввали баҳор зиёд аст ва он зери тундару борони баҳорӣ нашъунамо мекунад.
Замбурӯғ барои инсонҳо як ғизои хеле хуштамъ ва болаззатест. Гумон намерафт, ки бачаҳо онро надонанд. Дар аввалин суол дар ин маврид посухҳои ҷолиб доданд. Маълум гардид, ки худи истилоҳи замбурӯғ барои онҳо бегона нест. Бачаҳо ҳатто нақл карданд, ки дар хона модаронашон чӣ таомҳои лазизе аз замбурӯғ

И.С. Брагинский: Таҳқиқот оид ба фарҳанги тоҷик

Соли 1977 асари шарқшинос, адабиётшинос, доктори илмҳои филологӣ, намояндаи Академияи илмҳои Тоҷикистон Иосиф Самуилович Брагинский (1905 Киев-1989 Москва) бо номи «Исследования по таджикской культуре» дар шаҳри Масква нашр шуд.
Муаллиф  дар ин асараш натиҷаҳои таҳқиқотҳои омўзишиашро дар бораи фарҳанги халқи тоҷик ва рушди адабиёти он, аҳамияти   ҷаҳонии фарҳанги тоҷикон, урфу одати халқҳои шарқ ва ғайра

734 нусха китоб аз китобхонаи шахсии Сайф Раҳимзоди Афардӣ

734 нусха китобҳои гуногунсоҳа аз фонди китобхонаи шахсии нависандаи тоҷик Сайф Раҳимзоди Афардӣ баъди коркард аз шуъбаи такмили адабиёт ба шуъбаи нигоҳдории китоб ворид гардид.
Китобҳо бо забонҳои тоҷикӣ, русӣ ва ӯзбекӣ буда, ба талаботи имрўза ҷавобгўй мебошанд. Инчунин дар қатори ин китобҳо чандин асари худи Сайф Раҳимзод, ки солҳои гуногун чоп шудаанд, низ вуҷуд доранд.
Нависандаи тоҷик Сайф Раҳимзод Афардӣ (Раҳимов Сайф Абдуевич) 20 ноябри 1953 дар деҳаи Афардии Ноҳияи Балҷувон таваллуд шудааст.  Ҳаёташ 20 майи соли  2000 дар Душанбе ба таври фоҷеавӣ канда шудааст.
Баъди хатми мактаби миёнаи ноҳияи Фархор ёвари чойхоначӣ, рассоми кинотеатри ноҳияи Маскав (ҳоло Мирсайид Алии

Хат ва коғаз муҳимтарин унсурҳои тамаддуни башар

Хат ва коғаз бешак  муҳимтарин ихтироъ дар таърихи башар маҳсуб мешаванд. Таърихи тамаддун ҳангоме шурӯъ шуд, ки инсон  он чизеро эҳсос мекард ва медид ва ё дар зеҳни худ ҳифз менамуд, аз тариқи расонаҳо ё маҳмилҳои физикӣ ба дигарон интиқол диҳад. Бад-ин маъно, ки инсон пас аз ибдои хат тавонист он чиро қаблан аз тариқи  шифоҳӣ ва ҳофизаи маҳдуди худ ба наслҳои баъдӣ мунтақил мекард, ба сурати мазбут ва мактуб ба онҳо бирасонад. Аз ин замон ва баъд