марти 2017

Боз як рӯзи ободкориҳо дар Китобхонаи миллӣ

Субҳи имрӯз гурўҳе аз кормандони Китобхонаи миллӣ ба корҳои тозагиву ободонӣ ба саҳни бинои Китобхона ҷалб гардиданд.
Онҳо бештар вақти худро сарфи тозакунии бехи ниҳолҳо, побели қитъаҳои замин, нармсозии заминҳо карданд.
Рӯзҳои низофат дар Китобхонаи миллӣ ҳамарӯзианд ва ин ба худ ҳукми анъана гирифтааст, ки кормандон бонавбат барои ободониву тоза кардани атрофи бино талош

Нақши китоб ва китобхона дар таҳкими сулҳ ва Ваҳдати миллӣ

Бист сол мегузарад аз он рӯзе, ки дар Маскав пойдевори сулҳи тоҷикон гузошта шуд ва тӯли ин бист сол Тоҷикистон марҳила ба марҳила пояҳои Истиқлолияти худро мустаҳкам кард. Дар таҳкими ин сулҳи пойдору  Ваҳдати миллӣ китобу китобхона чӣ нақше доштанду доранд?
20 сол пеш дар шаҳри Маскав мўҳтарам Эмомалӣ Раҳмон – Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Саид Абдуллоҳи Нурӣ, раҳбари Иттиҳоди

Нақши китоб ва китобхона дар таҳкими сулҳ ва Ваҳдати миллӣ

Бист сол мегузарад аз он рӯзе, ки дар Маскав пойдевори сулҳи тоҷикон гузошта шуд ва тӯли ин бист сол Тоҷикистон марҳила ба марҳила пояҳои Истиқлолияти худро мустаҳкам кард. Дар таҳкими ин сулҳи пойдору  Ваҳдати миллӣ китобу китобхона чӣ нақше доштанду доранд?
20 сол пеш дар шаҳри Маскав мўҳтарам Эмомалӣ Раҳмон – Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Саид Абдуллоҳи Нурӣ, раҳбари Иттиҳоди

Соате бо шеъри Марямбонуи Фарғонӣ

Маҳфили “Дар суҳбати соҳибдилон” қаблазидӣ буд. Як рӯз пеш аз иди бонувон – Рӯзи Модар хонандагони Шуъбаи хизматрасонии махсус ифтихори ҳамнишинӣ бо шоираи номдори тоҷик, насрнависи муваффақ ва як бонуи хеле самимиву заминӣ Марямбонуи Фарғонӣ доштанд. Шоираи маъруф ба маҳфил бо як бағал китоби тозанашраш “Табъи гуҳаррез” ва як олам шеъри тозаву тар омад ва соате, ки шамъи маҳфил буд, хонандагон аз сурудаҳояш як ҷаҳон маънӣ бардоштанд.

Агар Шодон Ҳаниф дар ҳаёт мебуд, 10-уми март ба синни 83 қадам мегузошт

Шодон Ҳаниф, Нависандаи халқии Тоҷикистон ва яке аз адибони пурмаҳсул ва хушнависи кишвар 10 марти соли 1934 дар деҳаи Оҳалиқи вилояти Самарқанд ба дунё омадааст.
Соли 1958 шуъбаи тарҷумони Донишгоҳи давлатии Тоҷикистонро хатм кардааст.
Ходими адабӣ, мудири шуъбаи рўзномаи «Тоҷикистони советӣ», муҳаррир, мудири шуъбаи нашриёти «Ирфон», сармуҳаррири идораи барномасозии Вазорати фарҳанги

Тифлию домони модар....

Сад ҷону дил фидои як муддаои модар,
Фатҳу кушоиш орад дасти дуои модар. Модар! Чӣ калимаи зебо ва дилнишинест. Вақте ки мо ин калимаро ба забон мегирем, тамоми вудҷудамонро як эҳсосе, ки пур аз меҳру муҳаббат, ширинии ҳаёт ва қалбҳоямонро як гармӣ фаро мегирад. Модар қиматтарин неъмати дунё, сарчашмаи муҳаббати бекарон, ҳимматбаландтарин шахс мебошад.
Модар сутуни ҳар як хонадон аст.

Як рӯз баъди Рӯзи Модар: Чанд намуна аз “Модарнома”-и абарустод Лоиқ Шералӣ

Ёрон ҳама ҷо, вале Ватан дар як ҷост,
Ҳар санги Ватан мисоли ҳайкал зебост,
Олам ҳама ҷо азиз, лекин бар ман
Модар яктост, Тоҷикистон яктост.

ДАР ШАБИ БОРОН

Ин шаби туршрӯи боронӣ
Кулбаи модарам ба ёд омад.
Боми ӯ мечакад зи боронҳо,

Бонувони соҳибкитобу ҳунарманде, ки ифтихори миллатанд

Дар остона ва рӯзи ҷаҳонии бонувон хоставу нохоста исми касоне ба забон меояд, ки барои миллат хидматҳои шоиста кардаанд ва мекунанд. Инҳо бонувони ҳунар, фарҳанг, адабиёт, илм ва майдони кору заҳмат мебошанд, ки тӯли умр талош кардаанд барои ин миллат заҳмат кашанд ва дар баробари ин аз худ номи нек боқӣ гузоранд.
Исми бонувони маъруф зиёд аст ва наметавон дар як матлаби кутоҳ ҳамаи

Идатон муборак, модарон ва хоҳарони азиз!

Ҳамду сано ба зан – модар, ки муҳаббати
ӯ интиҳо надорад ва пойдории ҳаёти инсоният
ва бақои одамият аз бузургиву фазилатҳои ӯст.
                                                  Эмомалӣ  Раҳмон
 
Бонувони гиромӣ!

Зан – модар сарчашмаи меҳру муҳаббат, садоқату рафоқат, файзу баракат хоса зинати умри инсон ва нахустин омӯзгори башарият дар зиндагист.
Таваҷҷуҳи пайгирона ва сиёсати хирадмандонаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар баланд бардоштани мақоми зан дар ҷомеа,

Модар чароғи рўзгор ва оинаи зиндагӣ

Зан-модар шахси муқаддас аст. Вақте ки симои ў пеши назар меояд, аз чашмони ў, аз тамоми ҳастии вай нур меборад. Ин нур роҳи ояндаи ҳаётамонро равшан месозад.
Зан-модар офарандаи ҳаёту мамот буда, аз ҳама қимматтарину азизтарин шахс дар олами ҳастӣ мебошад. Меҳри беҳамтои модар ба мисли хуршеди олам аст, ки ба тамоми олам саховатмандона нур мепошад, ишқи поки модар ба мисоли чашмаҳои пурҷўшест, ки дашту

Модарам, эй соябону сарпарасту сарварам...

Ду рӯз пас Рӯзи модарон аст. Ҳар сол дар остонаи ин рӯз менависем, ки модарону хоҳарони мо набояд рӯзи вежаи эҳтиром дошта бошанд, балки онҳо бояд ҳамарӯза мавриди эҳтирому иззат қарор гиранд. Аммо мавҷудияти як рӯзе дар як сол боз ҳам барои ҷалби таваҷҷуҳи ҳамагон ба модарон-сарчашмагони ҳаёт муҳим аст.
Дар зер табрикоти аҳли эҷоди кормандони Китобхонаи миллии Тоҷикистонро ба модарону хоҳарон дар “Рӯзи модарон” меорем. Умедворем мавриди писанди ҳамагонӣ қарор мегирад.