мая 2017

Сомонаи профессор Сайфиддин Назарзода фаъол шудааст

Доктори илмҳои филологӣ, профессор Сайфиддин Назарзода дар фазои маҷозӣ сомонаи худро фаъол кардааст.
Ин сомона, ки бо суроғаи sns.tj қобили дарёфт аст, зиндагинома, осор, мақолаҳо, ёддоштҳо, суҳбатҳои видеоиро дар бар гирифтааст.
Сайфиддин Назарзода аз пуркортарин олимони забоншиноси кишвар аст.  Аз соли 1991, ки  вобаста ба таърихи лексикологияи забони форсии нав рисолаи номзадӣ ва  соли 2004 дар

Михаил Шолохов: Бузургтарин сарвати халқ ин забони ӯст

Нуфузи асарҳои Шолохов дар байни хонандагони тоҷик ва таъсири онҳо ба адабиёти реалистии тоҷик хеле  калон аст. Садриддин Айнӣ муҳаррири тарҷумаи тоҷикии “Замини корамшуда” буд. Дар романи “Ғуломон”-и С.Айнӣ таъсири ин асари Шолохов  дида  мешавад. Ҷалол Икромӣ аввалин романи худ- “Шодӣ”-ро дар зери таъсири “Замини корамшуда” таълиф намудааст.

Шолохов Михаил Александрович  25 майи соли 1905 дар хутори Кружилин, стансияи Вёшенская, ҳоло ноҳияи Вёшенская, вилояти Ростов таваллуд ёфтааст.
Аз ҷумлаи барҷастатарин навсандагони садаи бисти рус буд. Барои асарҳо ва хизматҳояш дар рушди адабиёт ду маротиба (солҳои 1967, 1980) унвони Қаҳрамонӣ Меҳнати Социалистӣ дарёфт кардааст.  Иштирокчии ҷанги шаҳрвандӣ дар Русия,

Забоншиноси маъруф Тӯрақул Зеҳнӣ

Аз ҷумлаи маъруфтарин забоншиносони кишвар. Таълифоташ то кунун қиммати илмии худро гум накардаанд. Бахусус, асари ӯ “Санъати сухан” ҳоло ҳам барои макотиби олии кишвар чун китоби дарсӣ тадрис мешавад. Аз ҷумлаи шогирдони донишманди устод Садриддин Айнӣ буд.

Тӯрақул Зеҳнӣ соли 1892 дар шаҳри Самарқанд ба дунё омадааст.   Соли 1905 аввал дар

Бахтиёр Муртазо-публистисти муваффақ

Бахтиёр Муртазо (Бахтёр Қосимзода Муртазо), адиб ва рӯзноманигори шинохта 23-юми майи соли 1940 дар рустои Ёбузи ноҳияи Қубодиёни вилояти Хатлон дар хонаводаи зиёӣ дида ба олам кушодааст.
Гузаштагонашро аҳли илму фарҳанг ва донандагони хуби улуми исломӣ медонад. Бино ба гуфтаи ӯ бобои модариаш Мулло Хоҷа таҳсилкардаи мадрасаи Бухоро ва бобои падариаш Сайид Муртазо хатмкардаи мадрасаи шаҳри Тошқурғони Афғонистон буданд. Соли 1937 тири хуношоми “тройка” хонадони онҳоро низ ба нишон гирифт ва ба ҷурми аҳли илм будан Сайид Муртазо қурбонии солҳои бедод шуд.
Падараш аз ҷумлаи омӯзгорони варзида маҳсуб мешавад

Кас агар дўст надорад Ватан, имонаш ку?

Мо-ҷавонони замони Истиқлолияти кишварамон Тоҷикистони  азизи  ҳамешапойдор ҳамвора бояд шукргузор аз фазои орому осоиши Ватан, аз ваҳдату якпорагии  меҳан, ки рўз аз рўз ба таври  шигифтангез  дигаргун шуда, ободтару зеботар мегардад, бошем.
Мо  ҷавонон пеш аз ҳама бояд  ҳисси ифтихори баланд аз Тоҷикистон, аз ҳар сангу кўҳи он, аз мардумони шукргузораш дошта бошем. Меҳри ин Ватани ободу озод дар қалбҳои мост:

Ҳафтаи гузашта 1833 нафар ба узвияти Китобхонаи миллӣ пазируфта шуданд

Зарфи як ҳафтаи охир шумори аъзои нави Китобхонаи миллӣ 1833 нафар афзуд. Аксари инҳо донишомӯзони донишгоҳу донишкадаҳо ва хонандагони мактабҳои миёна буданд.
Силсилавохӯриҳо дар муассисаҳои таълимӣ бо хонандагону донишҷӯён, ки тибқи барномаи “Даъват ба Китобхона” сурат мегирад, як сабаби ҷалби бештари хонандагон ба Китобхона шудааст.
Тибқи ин барнома кормандони 28 шуъбаи Китобхонаи миллӣ вазифадор шудаанд,

Даъват ба китоб ва Китобхона дар Рӯзи ҷавонон

Дар Рӯзи ҷавонон гуруҳе аз кормандони Китобхонаи миллӣ вориди боғи ба номи устод Рӯдакӣ ва боғи Парчами миллӣ шуданд ва аз касоне, ки сайри боғ омада буданд, даъват карданд, ки ба Китобхона низ оянд.
Ин иқдом дар доираи барномаи “Даъват ба Китобхона” сурат гирифт ва гуруҳи кормандон дар даст буклету варақаҳои таблиғотӣ аз ҷавон хостанд, то ба Китобхонаи миллӣ қадам ранҷа кунанд ва аз китобҳои ин боргоҳи маърифат

Ҳамоиши интернатсионалистӣ бахшида ба Соли ҷавонон дар Китобхонаи миллӣ

Чорабиние, ки таҳти унвони “Нақши интернатсионализм дар руҳияи ҷавонон” баъд аз зуҳри имрӯз дар Китобхонаи милли баргузор шуд, ба Соли ҷавонон бахшида шуд.
Чорабинӣ аз ҷониби Ҷамъияти осетинҳои Тоҷикистон, Иттиҳодияи интернатсионалистони собиқадори Тоҷикистон ва Шуъбаи тарғиб ва баргузории чорабиниҳои фарҳангии Китобхонаи миллӣ созмон ёфт.
Салима Раҷабова, муовини Директори Китобонаи миллӣ дар сухани ифтитоҳии худ ба нақши ҷавонон

Китобхонаи миллӣ: Рӯзҳои ободонӣ ҳамоно идома доранд

Рӯзи истироҳати гузашта, якшанбе чун анъанаи рӯзҳои истироҳати ҳафтаи пеш кормандони Китобхонаи миллӣ худро миёни ҳотаи гулҳо заданд ва бо нарм кардани заминҳову об мондан ба гулҳои шукуфон корҳои ободониро давом доданд.
Кормандони Китобхона бехи гулбуттаҳоро нарм карданд, ҷӯйбори обро аз хасрубаҳо тоза намуданд, алафҳои бегонаро, ки монеъи рушди гулҳо мешуданд, чиданд.
Аксҳои ҳамкорамон Хусрави Милод аз ҳамин лаҳзаҳо

Рӯзе, ки шеър бар лаб аст....

Имрӯз, ду абаршоир, устодони назми муосир, ду шаҳсутуни шеъри миллат-Лоиқ Шералӣ ва Муъмин Қаноат зодрӯз доранд. Ҳар касе бо шабакаҳои иҷтимоӣ иртибот дорад, мебинад, ки даҳҳо тан аз ашъори ин ду шоири мумтоз пораҳо мегузоранд ва атрофи шеърҳо баҳс мекунанд. Рӯзест, ки ҳамагон аз шеър сухан мегӯянд, аз зиндаёд Лоиқ Шералӣ ёд мекунанд, ба Муъмин Қаноат табрикот ирсол мекунанд.
Шуъбаи библиографияи миллии Китобхонаи миллӣ

Табрикоти хурдсолон ба бузургсолон

Дар барномаи навбатии “Дастони моҳир”, ки рӯзе қабл доир гардид, хонандагон тарзи омода кардани табрикномаҳоро омӯхтанд. Аслан ин бор мавзуъ тибқи дархости худи ширкаткунандагон сурат гирифт.
Бачаҳо ҳар кадом мехоҳад волидон, бародарону хоҳарон, дӯстон ва хешу ақрабои худ ва ҳамсоягонашонро ба ин ё он муносибат табрик кунанд. Ва табиист, ки ҳар боре ҷашневу маросиме пеш меояд, илова ба он ки туҳфа