Азизқулов Ҷумъабой: олим, тарҷумон, пажӯҳишгари мумтоз

 Вай ҳикоятҳои бисёреро аз адибони халқҳои Шӯравӣ ва хориҷ аз онро ба тоҷикӣ гардондааст. Ба қалами ў инчунин тарҷумаи осори калонҳаҷми нависандагони ҷаҳон тааллуқ доранд (А. Олимҷонов «Армуғони Утрор», 1973; романи «Пайкони Маҳамбет», 1984; повести С. Карнеев «Осмон беғубор буд», 1975; маҷмўаи ҳикояҳои В. Шукшин «Сўҳбати моҳтобшаб», 1981; роман ва повестҳои Т. Ҷумъагелдиев «Фирор», «Чароғ то саҳар фурўзон буд», «Қолин», «Якрав», 1991; повести Т. Пўлодов 

Миср Эшниёзовро мешиносед?

 Миср Эшниёзовро метавон аз поягузорони шевашиносӣ дар кишвар донист. Аз синни шонздаҳсолагӣ ба кори омӯзгорӣ ҷалб шудааст. Соли 2002 замоне аз олам даргузашт, ки як олими баркамол бо таълифоти зиди муфид буд. Имрӯз ҳам навиштаҳои Миср Эшниёзов дар дастури кории забоншиносон, бахусус шевашиносон қарор доранд.

 Миср Эшниёзов соли 1919 ба дунё омадааст. Миср дар сини 16 -солагӣ мактаби  ҷавонони колхозчиро бо

Ҳайвонот ва рустаниҳои нодири кишвар дар Китоби сурхи Ҷумҳурии Тоҷикистон

 «Тоҷикистон алҳақ яне неъмати худодод, як мўъҷизаи табиат, як порча замини биҳишти рўи замин аст. Мисли сарзамини мо табиати нотакрор, оби софу зулол, чашмаҳои ширин, кўҳҳои, зебову сарбаланди дорои сарватҳои бои зеризаминӣ дар ягон гўшаи олам вуҷуд надорад. Пас месазад, ки бо чунин диёри зебоманзар ифтихор намоем, месазад, ки шукри ҳар пора замину ҳар қатра обаш бикунем ва ин ҳама дороиашро, ки сарчашмаи ҳаёти мост, тозаю озода нигоҳбон бошем».

Ишқе, ки устод Шаҳриёрро шоир кард…

 Ба ёди он шабе уфтодам, ки мехостӣ маро ба хонаамон бирасонӣ. Ҳамин ки ба дари хона расидем, гуфтам: намегузорам танҳо баргардӣ. Ва вақте туро ба наздики манзилат расондам, ту гуфтӣ: саҳеҳ нест, ки як духтар дар ин дили шаб танҳо биравад.

 НОМАИ ОШИҚОНАИ СУРАЁ

 Рӯзе устод Шаҳриёр номае дарёфт мекунад, ки руи покат

Бузургон дар васфи забон ва сухан

 Агар донам, ки фардо забони ман мемирад, розиям, ки ман имрўз бимирам.

                                             Расул Ҳамзатов

 Чу ба одамӣ ҷуфт гардад парӣ,

 Нагўяд парӣ ҷуз ба лафзи дарӣ.

                                             Унсурӣ

Китоб ва китобхона: Суҳбат бо хонандагон

 Давоми як моҳи охир теъдоди хонандагони Китобхонаи миллии Тоҷикистон ба маротиб афзудааст. Дар ин  моҳ ҳамаи толорҳои хониш пур аз хонанда буда, бештари онҳоро донишҷўён ташкил медиҳанд. Ҳатто чунин ба назар мерасад, ки толорҳои хониши Китобхонаи миллӣ барои ҷо додани хонандагон камӣ мекунанд. Хонандагони зиёде пеш аз шуруъ гардидани соати корӣ дар дами даромадгоҳи Китобхонаи миллӣ ҷамъ меоянд. 

Страницы