Сарсухани академик Абдулғанӣ Мироев ба китоби "Алишер Навоӣ ва Абдураҳмони Ҷомӣ"

«Тоҷикон ва ўзбекҳо ҳамеша ба таҳкими риштаҳои дўстию бародарӣ кўшиш мекарданд ва садоқати худро ба ин арзишҳо собит намуданд. Намунаи возеҳи ин гуфтаҳо муносибатҳои дўстона ва бародаронаи Мавлоно Абдураҳмони Ҷомӣ ва Мир Алишер Навоӣ мебошад. Мо бояд барои халқҳоямон фазои дўстию самимияти ва ҳамдигарфаҳмию ҳамкориро, тавре дар 

Хирмани сухан

​ Насри ӯзбек дар давоми сад соли охир на танҳо дар хиттаи Осиёи Миёна ҳамчунин  дар миқёси ҷаҳонӣ шинохта шудааст. Дар пешрафти он бештар аз чаҳорсад нафар адиб бо осори каму беши худ саҳм гузоштаанд. Дар канори ҳикояҳо  даҳҳо қиссаю романҳои ӯзбекӣ ба забонҳои гуногун тарҷума шуда дастраси дӯстдорони адабиёт гардидаанд. Аз ҷумла, хонандаи тоҷик низ бо беҳтарин намунаҳои  насрии ӯзбек ошно аст.

 Ин китоб бо саъю эҳтимоми адиб ва мутарҷими нозукбин Юнуси Имомназар  фароҳам омада, бар замми шарҳи мухтасари  зиндагию осори чанд тан нависандаи шинохтаи ӯзбек намунаҳо аз

Таблиғи китобҳои тозанашрро чӣ гуна бояд ба роҳ монд?

​ Дӯсти дар Ҷопон таҳсилкардаам гуфт: Дар тамоми ҷойҳои серодами кишвари мавриди назар, мониторҳои калон насб шудаву тавассути онҳо навгониҳо ва ихтироъкориҳо таблиғ карда мешавад. Дар ин росто ҳамчунин доир ба китобҳои тозанашр иттилоъ дода шуда, китобхонӣ низ ба таври хеле густурда таблиғ мегардад.

ТАФРЕҲ: Ғазали хубе аз Нодири Нодирпур

​Эй шаб, эй шаби барфӣ, эй шаби зимистонӣ! 
Гиря дар гулӯ дорам чун ҳавои боронӣ.

Бозувони ман суст аст,зонувони ман сангин,
Бори пирӣ аст ин бор, чун барам ба осонӣ?

Пеш аз ин бар он будам, к-аз сафар напарҳезам,
Баъд аз ин нахоҳам кард бо хатар гаронҷонӣ.

Чун чиҳил фароз омад, бар ситеғи ҷон будам, 
Дар нишеби панҷоҳам инак, эй тани фонӣ!

Маҳфили “Дастони моҳир”: Тасвири манзараи зимистон дар ҷангал

​ Дар шуъбаи кўдакон ва наврасони  Китобхонаи миллии Тоҷикистон маҳфили «Дастони моҳир» баргузор шуд, ки мавзӯъи он тасвири манзараи «Зимистон дар ҷангал»  дар рўйи коғаз будЗимистон фасли сарди сол аст ва бачаҳо, ки ба тозагӣ аз таътили зимистона ба синфхонаҳои худ баргаштанд, таассуроте ҷолиб шояд аз он доранд. Вале мавзӯъ “Зимистон дар ҷангал” буд ва табиист, ки мураббӣ мебоист аввал онро шарҳ диҳад.

Паёми наҷотбахши Мавлоно барои башарият

 Ишқ пуле миёни инсон ва Худост ва ин пул дер замоне аст, ки шикастааст. Аз дили ҳар инсон ба сўи Худо роҳе аст, ки розҳо ва ҳақоиқро бевосита метавон дарёфт кард. Башар ин роҳро дар ғубори худхоҳӣ ва худбоварӣ гум кардааст. Мавлавӣ дасти инсони саргаштаро мегирад ва дар байт байти ашъори худ ба ишқ раҳнамоӣ мекунад. Ишқе, ки Мавлоно ба инсон муаррифӣ мекунад, аз таваҷҷуҳ ва дилбастагӣ ба мазоҳири инсонӣ оғоз мешавад, аммо рў ба

Страницы