Раҳими Мусулмониён: олиме, ки илмро бар сиёсат тарҷеҳ дод

Ду сол пеш хабари фавти устоди шодравон Раҳими Мусалмониён маро дар як поси шаб дарёфт. Замоне буд, ки баъди фароғат аз ташвишҳои рӯзгор мехостам каме истироҳат кунам. Ва як занги телефонӣ ҳаввосамро парешон кард: устод Раҳими Мусалмониён даргузаштанд.

Ин паёми кутоҳ бас буд, ки дар он торикии шаб фиғон кунам, хотиротамро такурӯ намоям, як бори дигар савори шаҳпари хотираҳо фарозу нишеби беш аз бист соли пешро тай кунам.

Оре, беш аз бист соли пеш. Солҳое, ки фазои Тоҷикистони азиз бӯйи борут мекард, замоне, ки ҷаҳл бар ақл пирӯз шуда буд, замоне, ки хун мерехт ва садҳову ҳазорҳо азизон аз тарси ҷон аз кишвари маҳбуб фирор мекарданд. Ва дар миёни ин садҳову ҳазорҳо даҳҳо тан аз фарзонагони миллат

Як қатор шаҳру ноҳияву деҳоти Хатлон тағйири ном карданд

Чанде аз номҳои ҷуғрофӣ бо Қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон номи худро дигар мекунанд. Рӯзи 20-уми январи соли равон ин қарор аз ҷониби Раиси Ҳукумати кишвар, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон имзо ва барои барарсӣ ба Маҷлиси Олӣ ирсол шуд.

20 январи соли 2018 мутобиқи моддаи 19 Қонуни конститутсионии Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи тартиби ҳалли масъалаҳои сохти

Гадобек Маҳмудов: Пастии сатҳи дониши аксари кормандони китобхонаҳои музофотӣ нигаронкунанда аст

Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар Паёми имсолаи худ ба Маҷлиси Олии ҷумҳурӣ зикр намуданд, ки «барои тайёр кардани кадрҳои соҳаи фарҳанг се  муассисаи таҳсилоти олии касбӣ, ҳамзамон  дар баробари ин, дар хориҷи кишвар садҳо нафар мутахассисони соҳаи фарҳанг тарбия ёфта, иддае аз онҳо аллакай дар театрҳои касбӣ ва муассисаҳои фарҳангӣ фаъолият карда истодаанд. Бо вуҷуди ин, ҳоло ҳам

Дирафши Ковиёнӣ ва таърихи мухтасари он

Дирафши Ковиёнӣ, дирафш (байрақ)-и устураӣ, мардумӣ ва баъдан давлатии подшоҳони қадими ориёӣ (эронӣ). Аввалин дирафши аҷдодӣ-миллии тоҷикон «Дирафши Ковиён (Ахтари Ковиён) – дирафши бузурги шоҳони асотирии Каёнӣ, таърихи Хаҳоманишӣ, Ашконӣ ва Сосонӣ буд, ки мувофиқи ривоёти  ақвоми эронӣ аз замони Фаридун боз вуҷуд доштааст,  то дар ҳуҷуми араб ба дасти онон  афтод  ва нобуд  шуд. Агарчӣ  ибтидои зуҳури  он ба ибороти имрўзӣ «асотирӣ»-ст,  вале мавҷудиятиаш  дар имтидоди давраи Хаҳоманишин то ба соли  632 комилан  собитшуда аст. Яъне, тўлм 1200 соли воқеии маълум -  то зуҳури   ислом  - муқаддастарин дирафши  давлатдории  эронитаборон будааст. Таърихи  асотириаш  ба иттифоқи кулли маъхазҳои маълум чунон аст, ки пас аз он ки Коваи Оҳангар пешбанди чармини худро дирафш сохт ва дар  таҳти он мардумро алайҳи Заҳҳоки золим шўронд ва пирўз  шуд,  дирафши мазбур ҳамчун рамзи пирўзии миллӣ бар ҳакимони аҷнабӣ миёни қавмҳои

Страницы