Ҳунарпешае, ки маҳбуби халқ аст

Дар бораи Нуруллоҳи Абдуллоҳ сухан гуфтан шояд чандон мушкил набошад. Зеро замоне аз чеҳраҳое буд, ки ҳаддиақал ҳар ҳафта дар телевизион бо барномаи басо диданиву ҷолиби “Беғараз панд” ҳувайдо мешуд. Ва мардум ба ҳарфаш ва ба насиҳатҳояш бовар мекунанд, чун аз сидқ сухан мекунад, ҳар саҳнаи пешниҳодиро шарҳи хубе медиҳад.

Аммо ӯ танҳо насиҳатгӯи саҳнаҳои “Буғараз панд” нест, балки ҳунармандест, ки миёни

Таронасарои баҳору Наврӯз

Сарвар Амирҷонов умри зиёд надид. Дар баҳорои 48-уми умр аз олам даргузашт. Замоне тарки дунё кард, ки нав шеърҳояш ба дили хонандагонаш роҳ ёфтаву нахустин китобҳояш чоп шуда буданд. Аммо дар ин умри кутоҳ ҳам тавонист бо ашъори тозаву дилкаш ва тарҷумаҳои хубаш умри худро ҷовид гардонад.

Сарвар  Амирҷонов 12 ноябри соли 1938 дар

Чорабинии тантанавӣ ба ифтихори Рўзи Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон

Давлатсозӣ ва давлатдории тоҷикон таърих ва суннати қадима дорад. Аҷдодони мо ҳанӯз аз замони қадим соҳиби парчам буданд ва дар адабиёти қадимаи миллат он бо номи дирафш ёд мешавад.

Миллати точик бо шарофияти истиқлолияти давлатӣ дар баробари дигар муқадассоти миллӣ соҳиби Парчами миллӣ гардид, ки он  таҷассумгари гузаштаи шоён ва ояндаи

Дар парчами мо сарсабз умри падарон бошад...

Халқи Тоҷикистони тозаистиқлол соҳибпарчам гардидани давлату миллати хешро самимона  ва бо меҳри ватандорию  ифтихори миллӣ пазироӣ намуда ва ба ин нишони ҳастии давлат ва ғурури миллат арҷгузорӣ менамоянд. Азизу гиромӣ ва нишони нусрат хондани Парчами давлатӣ бесабаб нест, пайи парафшон намудани ин ливо дар зери осмони кабуди сулҳу дўстӣ, заҳмати фарзона фарзандони миллат хуб ба

Страницы