Хирси сафед дар тасаввури касоне, ки онро надидаанд

 Замоне одамон ба ин андеша буданд, ки хирси сафеди қутбӣ оворагарди хастанашаванда аст, дар ҳама манотиқи яхбастаи Арктика гардиш мекунад ва дар ягон ҷой қарори ист надорад. Аммо ҳоло муайян шудааст, ки хирсҳои сафед ба баъзе ҷойҳо алоқамандии хос доранд, бахусус дар ҷойҳое, ки обҳои озод аз ях мавҷуданд. Канораҳои ҷанубии Арктика яхпӯшанд. Тобистон хирсҳои сафед масоҳати васеъро тай мекунанд ва то Қутби Шимол (ки то 88 дараҷа сард аст) мераванд. Вале ҳоло ҳам 

Ҳаштод соли аввалин операи тоҷик

 Аввалин операи тоҷик 80-сола шуд. Солҳои навиштани опера дар байни мардуми кўҳистон ривояту ҳикояҳои таърихие ба Восеи қаҳрамон бахшида шуда буданд. Дар санъати мусиқӣ низ суруду рубоёти фаровоне эҷод гардид. Ба муаллифони опера ҳатто муяссар гардид, ки бо духтари Восеъ – Гулизор вохўрда аз сароиши ў байту рубоиётеро, ки гиряву нолаи ўро ба вафоти падари қаҳрамонаш ифода мекард, сабт намоянд. Аз аҳолие, ки ин шўришро дар хотир доштанд, С. Баласанян суруду оҳангҳои 

Рӯзи Президент: Пешвои миллат дар бораи китоб

 Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон аз зумраи он абармардоне ҳастанд, ки барояшон мавзӯи китоб бегона нест. Аз аввалин рӯзҳои президентӣ то ба имрӯз пайваста барои беҳбуди шароит ва маърифати мардуми кишвар кӯшидаанд. Дар остонаи Рӯзи Президент хостем намунаҳое аз фармудаҳои Пешвои миллатро дар бораи китобу китобхонӣ орем. Ин фармудаҳо аз суханрониҳову навиштаҳои  

Саодати як олим ин осори абадзиндаи ӯст

 150 сол пеш дар чунин рӯзе (15 ноябр) Василий Владимирович Бартолд-шарқшиноси маъруф ва муаллифи бештар аз чаҳорсад таълифоти имлӣ дида ба олам кушод ва 89 сол пеш дида аз олам барбаст. Замоне ин олами пуршӯрро тарк кард, ки 61 сол дошт. Барои олиме чун ӯ 61 соли умри басо кутоҳест. Вале пеши аҷал чора чист? Ҳеч! Аммо ин умри ктоҳ ҳам барояш саршор аз саодат буд: саодати анҷоми беҳтарин пажӯҳишҳое, ки ҳатто имрӯзиён ҳам онро меомӯзанд ва истифода мекунанд.

«Пайғоми эҳё ба насли фардо - Ман ба Шумо сулҳ меорам»

 Чунин ном дошт ҳамоиши илмӣ – оммавие, ки қабл аз зуҳри имрӯз дар Китобхонаи миллӣ баргузор шуд. Ин ҳамоиш, ки ба Рӯзи Президенти Тоҷикитсон бахшида шуда буд, бо ташаббуси Шуъбаи тарғиб ва баргузории чорабиниҳои фарҳангӣ ва Медиатекаи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон бо ширкати густардаи донишмандон, таҳлилгарон, рӯзноманигорон доир гардид.

 

Сулҳофаре аз табори каён

 Тоҷикон миёни дигар миллатҳои Осиёи Миёна ягона миллати дорои таърихи бою куҳан буда, ориёинажоданд. Фарҳанг ва тамаддуни ин миллат бою рангин буда, реша дар умқи таърих дорад. Ҳарчанд тоҷикон дар тўли таърих борҳо зери шиканҷа ва истисмори аҷнабиён қарор гирифта бошанд ҳам, ҳифзи фарҳангу маданият ва забони худро афзалтар аз ҷони худ донистаанд.

 Халқи дар тўли ҳазор сол аз ҳаққи давлатдорӣ бенасиб

Страницы