Таърихи адабиёти ҷаҳон. Уилям Шекспир (1564 – 1616)

Шекспир на танҳо драматурги номии Англияи аҳди Эҳё, балки бузургтарин тамоми дунё ва ҳама давраҳо ба ҳисоб меравад. Эҳё, балки бузургтарин драматурги тамоми дунё ва ҳама давраҳо ба ҳисоб меравад. Шекспир фарзанди ҳунарманди оддии яке аз шаҳрҳои Англия буда, поягузори театри Англия ҳисоб меёбад. Ҳарчанд аз эҷоди асарҳои оригиналии Шекспир ҳама огоҳӣ доштанд, гурўҳҳое низ буданд, ки баромади иҷтимоии ўро ба назар гирифта, ба муаллифи чунин асарҳои оригиналӣ будани ў шубҳа мекарданд. Шекспир дар яке аз театрҳои пешқадами замонаш –театри «Глобус» кор кардааст.

Биё, аз пеш бишнав гуфтугўям...

Шоири ориф, ҳунарманди шинохта, коргардон, дромнавис Нуриддини Ҷаронӣ китоби нави худро бо номи “Ғазалбирён” чоп кард. Ҳамчуноне аз номаш пайдост, шоир талош кардааст ғазалҳои ахиран сурадаи худро дар он ҷо диҳад ва ба ҳаводорони шеъраш тақдим намояд. Нуриддини Ҷаронӣ ҳунарманд ва коргардони театри академӣ-драмавии ба номи Лоҳутӣ буда, баробари дромнависӣ, коргардонӣ ва саҳнаофаринӣ боз шоирӣ мекунад. Гоҳу ногоҳ чакидаҳои хомаи худро дар саҳифаи иҷтимоии Фейсбук ҳам мекорад, ки аз ҷониби ҳаводорони шеър хуш пазируфта мешавад. То кунун чанд 

Абдусалом Деҳотӣ дар бораи Ҳоҷӣ Абдулазиз

Абдусалом Деҳотӣ, шоири шинохта ва пажӯҳишгари маъруфи қарни 20 ин мақоларо соли 1944 навиштааст. Мақола ба бисёр паҳлуҳои зиндагии сарояндаи мумтози Шашмақом Ҳоҷӣ Абдулазиз рушанӣ меандозад. Он дар Куллиёти шоир, ки соли 1966 дар шаҳри Душанбе чоп шудааст, ҷо дода шудааст. Мо онро айнан ва бидуни таҳрир аз ҳамин китоб бознашр мекунем ва гумон дорем барои ҳар касе 

Шарҳи байти чоруми ғазали аввали девони Бедил

Ба ёди маҳфили нозаш саҳархез аст аҷзоям,

Табассум то куҷоҳо чида бошад дастгоҳ он ҷо.

МАҲФИЛИ НОЗ ‑ маҳфили висол, маҳфили шарафи дидори маъшуқ. Дар байти қаблӣагарчӣшоир аз хоби ноз сомон кардан суҳбат мекунад ва талаби илтифот дорад, аммо ин ҷо боз ҳам ба ёди маҳфили нози маъшуқвуҷуди хешро бедор ва интизори он дидор мешуморад. Саҳархез будани аҷзо дар ин мисраъ ба маънии бо тамоми вуҷуд интизор будани фурсати васл ва шарафи дидори маъшуқро дар назар дорад, ки дар сурати ибораи БА ЁДИ МАҲФИЛИ НОЗ САҲАРХЕЗ

Сўҳробе, ки намурд...

Ин сарсухани Эшони Субҳонзод ба ҷилди нуҳуми асарҳои Ҳунарманди маъруф Ҳошим Гадост, ки соли 2009 бо номи “Қӯ” чоп шудааст. Баъди ин Ҳошим Гадо даҳҳо ҷилди дигар ба китобҳояш афзуд ва кулли онҳо дидгоҳи хоси ҳунарманди шинохта ба оламу одам, зиндагӣ ва марг, одамони муосир ва арзишҳои ахлоқӣ ва ғайраро инъикос мекунанд. Мо ин сарсуханро аз китоби “Қӯ” бознашр мекунем ва умедворем хонандагон китоби “Қӯ” ва даҳҳо дигар 

Одина фалак мезад...

Ба таваллуди яке аз маъруфтарин ҳунармандони қарн, яке аз чеҳраҳои шинохтаи фарҳанги кишвар Одина Ҳошим 83 сол шуд. Исми ин хунёгари нотакрор ва ин донандаи хуби таронаҳои мардумӣ тӯли ин ҳама солҳо вирди забон будаву таронаҳояш ҳамоно маъруфияти беандоза доранд. Одина Ҳошим бо овози худододу форам ва табииву марғуладори хеш аз дарди дили мардум барои мардум месароид. Садои дилпазири ин овозхони саршиноси тоҷик ба дили ҳазорон мухлисаш ҳам дар дохил ва ҳам дар хориҷи кишвар роҳ ёфта, ўро маҳбуби қалбҳо карда буд. Дар давоми умри бобаракаташ дар санъати мусиқии классикии тоҷик ҳидматҳои арзишмандеро анҷом додаст.

Страницы