Китобхонаи миллӣ

Тафреҳ: Ғазали Маҳмуд Саноӣ, машҳур ба ШАҲРОШӮБ

Ман ронда зи майхонаам, аз ман бигурезед!
Дурдикаши девонаам, аз ман бигурезед!

Дар дасти қазо ҷон ба лабу дида ба мино,
Саргашта чу паймонаам, аз ман бигурезед!

Он шамъи мазорам, ки раҳи анҷуманам нест,
Маҳҷур зи парвонаам, аз ман бигурезед!

Бар зоҳири ободи ман уммед мабандед,
Ман хонаи вайронаам, аз ман бигурезед!

Девонаи занҷири ҳавасҳои муҳолам,
Афсунии афсонаам, аз ман бигурезед!

Устоди ғамхори ҷавонон. Шиносоии аввалин бо Фазлиддин Муҳаммадиев

Ту ҳам мисли ҳамин духтарак як навишта бин.

Вай баланд-баланд хандида аз ҷой хест:

— Чӣ? Ман ҷиннӣ нашудаам.

Устод завқкунон китфонашонро ларзонида, хандаи беовоз намуданд. Ба назарам ба соддагию нодонии вай афсӯс мехӯрданд, ки ҳатто аз чашмонашон об баромад.

— Чӣ механдед? – норозӣ шуд духтар, ки касе номашро намегирифт, ки ман фаҳмам.

Баҳор омад наомад Лоиқи мо... Лоиқ аз нигоҳи Гулрухсор

Суҳбати зер бо бону Гулрухсор, ёдест аз Лоиқ. Бузургворе, ки бе номаш наметавон шеъри ним асри ахири тоҷикро таҳлил кард. Касе мисли Гулрухсор наметавонад Лоиқро барои ин миллат аз шеъраш, аз хулқу рафтори наҷибонааш, аз инсонияташ, аз ҷавонмардиву садоқаташ шиносонад. Лоиқ инсоне буд, ки ҳар ҳарфаш омўзанда аст. Гумон аст шеъри каси дигар ба ҳадди маъруфияти шеъри Лоиқ ҳаддақал барои як асри оянда миёни 

 

Хабари марги ту омад, ки ситонад ҷонам...


Ба даргузашти шоири дардошно Лоиқ Шералӣ 18 сол шуд

ПАДРУДИ ОФТОБ

Устоди бузургвори ман! Ин сайёраи ятим, ин ҷаҳони бепарастор, ин лаҳзаҳои бесаъодат, ин миллати ғафлатпаноҳ ва ин мани дилшикаста бе ту буданро чӣ сон таҳаммул кунем? Бе касе, ки вуҷуди мунаввараш гилҳову дилҳову қандилҳову маҳфилҳоро офтобӣ мекард, бе касе, ки ҳузури азизаш ба зиндагонии пучи мо маъно мебахшид, бе касе, ки садои шаффофаш дар фазои мо рехта ва ҷонҳои мурдаи моро ангехта буд: Он зинда рафт ва ин мурдаҳо монданд.

Страницы