Кӯдакон ва наврасон

Афсона мехонем

 Агар инсон аз хурдсолӣ афсона шунавад, афсона хонад, афсона донад, зиндагии ӯ дар оянда низ зебову гуворо хоҳад шуд. Чунки афсона ба инсон дарси ҷавонмардиву қаҳрамонӣ, ростгӯиву ростқавлӣ, далериву шуҷоатманд, меҳрубониву вафодорӣ ва садоатмандӣ омӯхта, барои амалӣ намудани орзуҳои ширину рангинаш ҳидоят менамояд. Афсона аз замонҳои қадим то имрӯз аз даҳон ба даҳон, аз насл ба насл, аз деҳ ба деҳ, аз кишвар ба кишвар гузашта, суфтаву равон мегарданд ва боз ҳам такмил меёбад. Беҳуда нест, ки бузургону адибони ҳамаи ҳалқҳо ба ин сарвати бебаҳои халқӣ аҳамияти махсус дода, онҳоро ҷамъоварӣ ва ба наср бозгӯйӣ кардаанд.

Дарси ватанхоҳӣ дар китоби Сайдулло Амин “Спитамон”

 Дар адабиёти Ғарбу Шарқ роҷеъ ба юришҳои Искандари Мақдунӣ ва ҷоннисориҳои ниёи қаҳрамони мо, Спитамон асарҳои мансуру манзуми зиёде эҷод шудаанд. Таҳқиқот хоҳ таърихист хоҳ адабӣ назари нависандаро ба ин воқеоти хеле қадим ифода мекунад. Ба вижа, симои Искандар дар назми ниёгони мо чун паямбар, хирадманд ва хайрхоҳу адолатпарвар таҷассум гардидааст.

Шоири заҳматкаш ва пуркор, дўсти гиромии ман Сайдулло Амин ҷасорати навбатӣ зоҳир намуда,ба офаридани симоҳои Искандару Спитамон камар барбастаанд.

Офаридани достонҳои каҳарамонӣ дар адабиёти бостонии форсу

Ту ғарра машав ба зӯри сарпанҷаи даст...

 Соли 2014 Сарредаксияи илмии Энсиклопедияи Миллии Тоҷик дар силсилаи донишномаи осори классикии форс-тоҷик боз як китоби камназир «Бадоеъу-л-вақоеъ»-и Зайнуддин Маҳмуди Восифиро пешкаши хонандагон намуд.  Асари мазкур шоҳкори насри бадеъ дар адабиёти форс-тоҷик аст. Онро оинаи ҳаёти иҷтимоӣ, сиёсӣ, иқтисодӣ, фарҳангӣ, адабии охири қарни понздаҳум ва нимаи аввали  қарни шонздаҳуми Хуросону Мовароуннаҳр метавон гуфт. «Бадоеъу-л-вақоеъ» аз ҳикоёту қиссаҳо, ёддоштҳо,

Китоби дарсии “Табиатшиносӣ” барои синфҳои сеюм

  Китобе, ки дар борааш нақл карданием, “Табиатшиносӣ” ном дорад. Ва чуноне аз номаш пайдост, китобест дар бораи табиат. Мураттибон дар сарсухани он навиштаанд:   Агар шумо ба китоб дуруст муносибат кунед, мавзўъҳои онро бо диққат хонед, аз бисёр ҳодисаҳои олами атроф бохабар мешавед. Инчунин китоб барои бехатарии ҳаёт ба шумо маслиҳатҳои муфид медиҳад.

Омўзиши олами атроф барои ҳар як шахс зарур

Боз як маҳфили “Дар суҳбати адиб” дар Шуъбаи кӯдакон ва наврасон

  Ҳафтаи китоби кӯдак ба охир расид. Ҳафтае, ки  садҳо нафар ба Китобхонаи миллӣ омаданд ва бо толорҳои хониши он аз наздик ошно шуданд. Ва аксари онҳо донишомӯзони мактабҳои миёнаву олӣ буданд. Ва боз гурӯҳе аз онҳо наврасону кӯдакон -  хонандагони толори хониши кӯдакон ва наврасони Китобхонаи миллӣ буданд.

 Дар маҳфили “Дар суҳбати адиб”, ки бо ширкати нависанда Муҳаббат Юсуфӣ,   сармуҳарири

“Ҳамешабаҳор” дар саҳни Китобхонаи миллӣ

   Ҳамчуноне хабар дода будем, шоми дирӯз (04.04.2019)дар саҳни Китобхонаи миллии Тоҷикистон маҳфили навбатии “Ҳамешабаҳор” баргузор гардид. Мавзӯи  маҳфил “Баҳори  Гурез Сафар”  буд.

 Маҳфили «Ҳамешабаҳор» - ро директори Китобхонаи миллӣ, профессор Абдусалом  Мирализода ҳусни оғоз бахшида, ҳозиринро хайрамақдам гуфт. Ҳамчунин аз ҳозирин даъват намуданд, ки аз ганҷинаҳои ниёгонамон, ки дар 

Страницы