Китоби нав: Замира Ғаффорӣ «Раҳоварди Ҳинд»
Дар ин маҷмуа мақолаҳои дар солҳои гуногун таълифнамудаи муаллиф фароҳам омадаанд, ки баррасии масоили мухталифи марбут ба фарҳанг ва адабиёти форсизабони Ҳиндустонро фаро мегиранд. Дар меҳвари мақолоти китоб сайри таърихии адабиёти форсӣ дар ин сарзамин, мундариҷа ва ғояи осори адабии суханварони номвар ва нақши давлатмардони фарҳангпарвару адабдӯсти Шибҳиқораи Ҳинд дар таҳаввул ва ривоҷи забон ва адабиёти форсӣ – тоҷикӣ, ҳамзамон нақду баррасии нусхаҳои хаттии осори форсии дар ин қаламрав эҷошуда ва пайвандшиносии ду минтақаи муҳим – Шибҳиқораи Ҳинд бо Осиёи Марказӣ дар иртибот ба Шоҳроҳи бузурги Абрешим қарор гирифтаанд.
Сафири Ҳиндустон дар Тоҷикистон ҷаноби Раҷеш Уике дар сарсуханаш ба китоб аз ҷумла навиштааст:
Бо хушнудӣ қайд мекунам, ки профессор Замира Ғаффорова, индиологи барҷастаи тоҷик, ба асари охири худ «Раҳоварди Ҳинд» («Таҳқиқоти фарҳанг ва адабиёти забони форсии Ҳиндустон») бори дигар фаҳмиши моро дар бораи мероси муштараки тамаддуни Ҳиндустон ва Тоҷикистон ғанӣ гардонидааст.
Ин китоби амиқ таҳқиқшуда манзараи шукуфони фарҳангӣ ва адабии Ҳиндустронро дар давраи ҳукмронии «Салтанати Деҳлӣ» ва Темуриёни Ҳинд (Муғулҳои бузург) меомӯзад ва ба робитаҳои амиқи таърихӣ, сиёсӣ, фарҳангӣ ва адабӣ, ки мардуми Ҳиндустон ва Тоҷикистонро муддати тӯлонӣ бо ҳам мепайванданд, равшанӣ меандозад.
Профессор Замира Ғаффорова ба таърихи мубодилаи пурҷӯшу хурӯши илмӣ – адабӣ ва фарҳангии Ҳиндустони асримиёнагӣ ва робитаҳои пойдори он бо кишварҳои Осиёи Марказию Эрон тавассути Роҳи Абрешимро ба таври возеҳ зинда мекунад ва дар айни замон нишон медиҳад, ки чӣ гуна забони форсӣ ба забони шукуфони шеър, фалсафа ва идоракунӣ дар саросари нимҷазираи Ҳиндустон табдил ёфтааст.
Профессор Замира Ғаффорова бо таҳқиқоти дақиқ мероси пойдори шоирони бузурги форсии Ҳиндустон – Амир Хусрави Деҳлавӣ, Зиёуддин Нахшабӣ, Абулфазл Файзӣ, Ғании Кашмирӣ ва Ҷамоли Деҳлавиро таҳқиқ мекунад ва на танҳо саҳми бузурги онҳоро дар адабиёти ҷаҳонӣ, балки аҳамияти доимии паёми онҳо дар бораи ваҳдати инсонӣ, ҳамоҳангӣ ва муқовимат ба ихтилоф, фирқагароӣ ва низоъҳои идеологӣ низ ошкор мекунад.
«Раҳварди Ҳинд» инчунин аз дастнависҳои нодири асрҳои 15 – 18, ки дар коллексияҳои саросари ҷаҳон нигоҳ дошта мешаванд, истифода мебарад ва нақши муҳими ҳокимон ва ҳомиёни равшанфикр, ба монанди Султон Зайн – ул – Обидин, Султон Сикандар ва Зафархон Аҳсанро дар рушди дониш, адабиёт ва робитаҳои фарҳангии Ҳинду Осиёи Марказӣ, таъкид мекунад….
Хоҳишмандон ин китобро метавонанд дар Китобхонаи миллӣ бихонанд.
Анӯшаи Ҷамолиддин,
мутахассиси пешбари
шуъбаи мукаммалгардонии фонд