Китоби нав. Шариф Ҳамдампур: «Агар…»
«Агар…» роман – зиндагинома аст. Он ба таърихи рӯзгор ва фаъолияти эҷодии ду бастакори барҷаста – Зиёдулло Шаҳидӣ ва Толибхон Шаҳидӣ такя мекунад, аммо ҳадафаш танҳо бозгӯи воқеаҳо нест. Дар маркази он андеша дар бораи рисолат қарор дорад: чӣ гуна ҳунар метавонад аз доираи як истеъдод берун рафта, ба сарнавишти маънавии миллат табдил ёбад.
Ду шахсият, ки мусиқии суннатии якнавохти миллиро ба сатҳи тафаккури бисёроҳанги симфонӣ бардоштанд, дар ин китоб ҳамчун ду истгоҳ дар як роҳ падидор мешаванд. Пайванди мусиқии Шарқу Ғарб барои онҳо гуфтугӯи фарҳангҳост, ки ба шакл гирифтани мактаби хоси мусиқии тоҷик расонид.
«Агар…» китоби сукут ва садо, гуфтугӯи рӯҳонии падару писар аст. Саволи марказии он – «агар» тарозуи ботиниест, ки бо он инсон роҳи тайкардаашро месанҷад. Дар ин ҷо дастовардҳо ба ҳисоб гирифта намешаванд. Муҳим он аст, ки оё инсон ба виҷдони худ содиқ мемонад ё не.
Ин китоб ба хулосае меорад, ки миллат танҳо бо хотира зинда намемонад. Хотира, агар ба идома табдил наёбад, ба хомӯшӣ мегарояд. Зиндагӣ ва ҳунар танҳо дар идома маъно пайдо мекунад, дар он лаҳзае, ки садои падар дар нафаси писар давом меёбад ва фарҳанг аз гузашта ба имрӯз пули маънавӣ месозад…
Хонандагон китоби Шариф Ҳамдампур «Агар…»-ро метавонанд дар Китобхонаи миллӣ мутолаа намоянд.
Анӯшаи Ҷамолиддин
мутахассиси пешбари
шуъбаи мукаммалгардонии фонд